Alem FM arşivi sıçradı, asıl hikâye sunucularda

Büyüme müzikten değil, seslerden geliyor

Arşivde bu haftanın tespit sayısı 1955’ten 2471’e çıkmış. Önceki hafta 1955; bu hafta 2471. Küçük bir sıçrama değil. Ben parça sayarak geçinmiş biriyim; bizim dünyada böyle bir yükselişin alışılmış açıklaması bellidir: bir ezgi gün içinde defalarca dönmeye başlamıştır, liste ona göre şekil değiştirir. Refleksim de o yönde çalıştı. Hangi parça tırmandı, hangi isim öne çıktı? Sonra program listesine baktım. Güldüm. Tablo, beklediğim yerden hiç çıkmıyor. Sayı böyle konuşur; ben de böyle dinlerim. Hafta da böyle açıldı.

Listenin üstünde beş program var. Müziği işaret eden satır tek: Alem’in En İyileri. Kalanı kişi. Fatih Yıldırım’ın iki penceresi var; Fatih Yıldırım - İzlenecek Bi’şey Değil tek başına, Kafa Açan Uzman’da Umut Bezgin’le. Serdar Gökalp de geride durmuyor: Serdar Trafikte bir yana, Serdar Yayında bir yana. Beş satırlık listenin büyük kısmı iki isme bağlı. Yani arşivde büyüyen şey bir çalma listesi değil, konuşma haritası. Alem FM arşivimizde şöyle görünüyor: istasyon, çalgıdan çok ağza güveniyor.

Bu yoğunlaşma beni düşündürdü. Dinleme alışkanlıklarımın büyük kısmı, sesin dağınık olduğu yerlerde geçti; her saat başka bir ağız, başka bir repertuvar. Burada iş tersine dönmüş. İki isim, neredeyse bütün satırları taşıyor. Dağınık sesi seven bir kulağa, bu kadar toplanma başlı başına haber. Bir yandan bu düzen sağlam duruyor — yüz tanıdık, kulak alışıyor. Bir yandan kırılgan; iki ses susarsa liste neye benzer? Bunu veri söylemiyor, ben söylüyorum. Merakım tam orada.

Bana kalırsa asıl haber bu. Toplam 2471’e doğru koşan bir haftada müzik köşede oturuyor, sahneyi sesler paylaşıyor. İlk bakışta ters geldi. Ezgi sayan bir insanım; muhabbet ağırlıklı bir manzarada durumu ne olsun? Sonra itiraf ettim: parça tespiti de en sonunda bir yerlerden kopan sesi kaydetmekten ibaret. Caz dinleyicisi sessizliği de sayar; konuşma ağırlıklı bir arşivde benim ölçü birimim de değişiyor. Nağme yerine ton, solo yerine tempo. Buna alışmak, ayrı bir iş. Tuhaf. Ama tuhaflık, kötü görünmek demek değil.

Başlıkların üstünde biraz durmak lazım. Kafa Açan Uzman; yan yana getirilişi bile bir duruş anlatıyor. Umut Bezgin eşliğinde kafa açıyorsanız, kibarlık iddianız yok demektir. En azından başlıklardan çıkan anlam bu. Serdar Trafikte ile Serdar Yayında aynı ismin iki adresi; nerede olursa oradan mikrofona uzanan bir özgüven okunuyor. Okunuyor diyorum, iddia etmiyorum; içeriklere dair elimde başka bir şey yok. Ve o başlık: “izlenecek bi’şey değil”. Bir program adı olarak öyle duruyor ki, sızlanmadan çok kucaklamaya benziyor. Adı bile espri yapıyor.

Açıkçası kendime bir terazi tutuyorum. 2471 ile önceki haftanın 1955’i arasındaki fark, istasyonun gerçekten bu kadar çok mu yayınladığını mı söyler, yoksa bizim kayıt kovanımız mı genişledi? Emin değilim. Veri sayıyı bağırır, anlamı fısıldar. Hangisi doğruysa doğru olsun; listenin şekli değişmiyor. Ağırlık sunucularda, ezgi kenarda bekliyor.

Karşı tarafı da dinlemek gerek. Belki aslan payı Alem’in En İyileri’nindir ve ben dağılımı yanlış okuyorum. Olabilir; yanılıyor olabilirim. Elimde adlar ve haftalar var; çıkarımı onlarla yapıyorum. Yalnız başlıkların hepsi bir insan adıyla açılıyorsa, orada bir tercih var demektir. Tesadüf bu kadar düzenli dizilmez. Öyle haftalar olur ki sayıyı müzik taşır; bir ezgi üst üste döner, her şey ona göre şekillenir. Bu hafta taşıyan şey, isim.

Gelecek hafta aynı yere bakacağım. 2471 yerini koruyacak mı, yoksa her şey 1955 seviyesine mi döner? Bakarız. Beklemek de bu işin parçası. Müzik köşeden kıpırdamamışsa, bu istasyonun ritmi mikrofonlardan geliyordur. Belki liste bir dahaki sefere ezgiyle dolar, belki iki isim biraz daha büyür. Ben yine kulak veririm, yine sayarım. Yalnız bu kez saydıklarımın arasına bir gülümseme karışır; onu baştan söyleyeyim.